Weterynaria > Choroby bydła > Choroby racic

 

Choroby racic a żywienie


Choroby racic są aktualnie jednym z najważniejszych problemów zdrowotnych
w stadach krów mlecznych. W następstwie chorób racic dochodzi do zmniejszenia wydajności mleka , pogorszenia wskaźników rozrodu, zwiększenia brakowania i strat ekonomicznych.


Przyczynami chorób racic są czynniki infekcyjne , nieprawidłowe żywienie, nieprawidłowe warunki środowiskowe oraz brak lub niewłaściwa pielęgnacja racic.
Jako nieprawidłowe żywienie rozumiemy:
- błędy żywieniowe a zwłaszcza błędy powodujące subkliniczną kwasicę żwacza
- niedobór a rzadziej nadmiar makro i mikroelementów oraz witamin
- pobieranie pasz z miko toksynami
- skarmianie pasz sprzyjający stresowi oksydacyjnemu ( zjełczały tłuszcz)
Najważniejszymi składnikami pokarmowymi dla procesu tworzenia rogu racicowego są aminokwasy, składniki mineralne oraz mikroelementy i witaminy A, D, E, H.
Ze wszystkich aminokwasów najważniejsze są cystyna i metionina. Jest prawdopodobne, że przy bardzo wysokiej wydajności mleka pozyskiwanie tych aminokwasów z białka mikroorganizmów tworzonego w żwaczu jest niewystarczająca nie tylko dla produkcji, ale także do tworzenia rogu racicowego.
Wapń jest niezbędny do tworzenia rogu racicowego w ostatniej jego fazie. Niedobór wapnia w okresie porodowym, zwłaszcza u starszych krów powoduje tworzenie wadliwego rogu, co objawia się pojawieniem charakterystycznych pierścieni na rogu racicowym.
Cynk jest podstawowym składnikiem mineralnym w produkcji rogu racicowego. Niedobór cynku może wynikać ze słabej jego dostępności z dawki pokarmowej. Także utrata apetytu w okresie okołoporodowym może być również powodem słabego pokrycia zapotrzebowania na cynk.
Miedz jest również ważnym składnikiem w tworzeniu rogu racicowego. Jednak prawdopodobieństwo jego niedoboru jest dużo mniejsze.
Selen jest składnikiem enzymu  chroniącego przed niszczeniem rogu. Jednak nadmiar selenu może być szkodliwy dla jakości rogu racicowego.
Z kolei Jod uważa się za istotny składnik systemu odpornościowego. Uzupełnienie niedoborów jodu zmniejszało zachorowalność na gnicie rogu.
Ze wszystkich witamin biotyna ( witamina H) jest prawdopodobnie najważniejsza dla procesu tworzenia rogu. Biotyna poprawia spoistość rogu oraz jego odporność na działanie czynników zewnętrznych. Do niedawna sądzono, że mikroflora żwacza produkuje wystarczające ilości wszystkich witamin z grupy B,
w tym biotynę. Niestety żwacz krowy produkującej 40-50 kg mleka na dzień, która musi być żywiona 12-14 kg pasz treściwych oraz drobno pociętą kiszonką
z kukurydzy, jest miejscem w którym bakterie nie produkują wystarczającej ilości biotyny.
Stosowanie biotyny ogranicza występowanie zaburzeń linii białej racicy, zmniejsza ilości wrzodów i krwawień podeszwy, dermatitis oraz erozji piętki. Aby to uzyskać konieczne jest stosowanie biotyny w ilości 20 mg na dzień, bez uwzględnienia ilości biotyny w paszach dawki pokarmowej. Jednak efektów stosowania biotyny można oczekiwać dopiero po minimum
6 miesiącach regularnego stosowania. Stosunkowo duże ilości biotyny znajdują się w młócie browarnianym, wywarze zbożowym i melasie. Uzupełnianie dawek pokarmowych w biotynę odbywa się przez skarmianie prefiksów czy mieszanek mineralno – witaminowych.
Biotyna jest jedną z droższych witamin lecz jej stosowanie jest z pewnością tańsze niż leczenie chorób racic i palca, a także nieporównywalnie tańsze niż koszty związane z obniżoną wydajnością krów spowodowanej kulawiznami.

                                                         Lek. wet. Mirosław Prokopiuk

Kalendarz

28
Imieniny:
Marcela, Wiktor,Tymon
lipiec

Jeśli chcesz być na bieżąco zapisz się.


zobacz wszystkie >
Polityka cookie